Sofya: Dalgaların Ardında Saklı İncelik Şairesi Kartal’dan
Sofya, Kartal’da dalgaların ritmini kendi kalp atışlarına benzetir. 25 yaşında bir hayal peşinde yürür; yaşamı bir yarış gibi değil, zarif bir şiirin dokuması olarak görür. Boyu 1.67 ve ağırlığı 58 kilo olan bedeni, sözlerle değil, duruşuyla konuşur. İnsanlar ona baktığında ilk gördükleri şeyin yalnızca dış görünüş olmadığını, derin ve sessiz bir iç dünya olduğunu fark ederler; sanki bakışlarının içinde başka bir şehir saklıdır; daha sakin, daha temiz ve daha dürüst bir şehir.”
“Güzellik” onun için sadece bir estetik değildir; gardırobuna yön veren, ruhuna eşlik eden bir dil olarak anlam kazanır. Renkler, onun ellerinde kendi sesini bulur; bazı günler pastel tonlar içini sakince doldurur, bazı günler ise kırmızı ve siyah gibi cesur tonlar ruhuna cesaret verir. Gardırobuna baktığında, her parçada geçmişten bir anı, bir sızı ve bir tebessüm saklıdır; çünkü giymek ona kendini yeniden tanımlama imkanı verir, bir süs gibi değil, bir kimlik olarak.
Okumak Sofya’nın nefesidir. Sayfaları çevirdikçe dünya ona biraz daha anlam kazanır; kelimeler arasında yürürken kendi karanlık ve aydınlık yönlerini keşfeder. Bazen bir romanın satırlarında kaybolur, bazen düşüncelerinin sınırlarında dolaşır. Kitaplar yalnızca yalnızlığı öğretmez; onlara dokunan her cümle, kendisiyle daha derin bir konuşma kurmasını sağlar. En büyük gücü ise sessizliğini bir zayıflık değil, bir yuva olarak görmesinde yatar.
Tiyatro Sofya’nın kalbinde ayrı bir taht kurar. Sahne karardığında yükselen heyecan, her replikte yeni bir gerçeklik hissetmesini sağlar. Tiyatroyu, insanın karanlık ve aydınlık yanlarını aynı anda kucaklayabildiği bir ayna olarak görür. Oturduğunda, oyunlardan ayrıldıktan sonra bile İstanbul’un sokaklarına karışırken sahnelerin ritmiyle adımlarını uyumlu tutar; her hareketi repliklerin akışını takip eder gibi hissedilir.
Bir yolcu ruhu olarak Kartal’dan uzak yerlere seyahat etmek onun için yalnızca yeni yerler görmek değildir; kendini dünyaya yeniden anlatmak için bir vesiledir. Gittiği her şehir, ona kendi gerçekliğini sunar: fark edilmemiş bir koku, daha önce duyulmamış bir dil, bir yabancının içten gülümsemesi… Tüm bu anlar Sofya’nın içindeki güneşi büyütür; kilometreler değil, anlamlar toplar ve yolculuğunu bir arayışa dönüştürür.
Mutfağa adım attığında Sofya’nın gizli şiiri kendini gösterir. Tencerenin buharı çocukluğunun penceresini aralar; yemekler ise hayatın karmaşasına karşılık gelen sade cümleler olur. Baharatların her damlası, ona “seni önemsiyorum” demenin en temiz yoludur; bir yandan eline aldığı her tabakta sevgiyle karışık cesareti hissettirir.
Rüzgârın saçlarını savurduğu Kartal sahilinde bile varlığı bir huzur doğurur; büyük gürültülerden ziyade küçük anlarda değerleri hatırlatan bir ruha sahiptir Sofya. Onu tanımak, bir şans değil; insanın kendi iç dünyasına yaptığı nazik bir iyiliktir.